میراث فرهنگی

شماره اول / فروردین 84

2005-05-08T09:20:00.000-07:00

در این شماره می خوانیم

حرفهای خودمانی

یـکــی از هـــــزاران

فرهنگ و مدیریت فرهنگی

حرف های درگوشی

قصه های شب چله

بچه همسایه

بوی خاک

پاورقی

حرف های خودمانی

2005-05-08T08:51:00.000-07:00

حال و هوای محرم و اردوی جنوب وقتی به هم پیوند می‌خورد، حال و هوای بسیج کربلایی می‌شود. شاید بوی خاک، بوی اشک، بوی صفا و صمیمیت، از همه‌جا به مشام می‌رسد
در سرو صدای گفتگوها، برنامه‌ریزی‌ها و جلسات، ترنم ذکر مقدس (یا‌حسین( گوش‌هایمان را می‌نوازد. و شاید اگر بعضی وقت‌ها گوش‌هایت را تیز کنی، صدای پر مرغان ملا‌ئک را- که در جمع مؤ‌منین در رفت و آمدند- می‌شنوی
در ستون حرف‌های خودمانی این شماره به دلم افتاده‌بود، یک حرف خودمانی با شهدا بزنیم. همیشه اینجور وقت‌ها، چهره‌ی متبسم شهید همت، که دست به سینه با انگشت باند پیچی‌اش، لبخند می‌زند در ذهنم تداعی می‌شود. گویی با همان لبخند و نگاه، قلعه‌ی خیبر قلب سید مرتضی را فتح کرده‌است
خواسته بگویم حاجی! چند سال است در این پایگاه‌های بسیج می‌رویم و می‌آییم، سر‌گرمیم، سرمان شلوغ است. گاهی با هم می‌خندیم و گاهی اشک در چشمان همه حلقه می‌زند و بغض در گلو‌ها لانه می‌کند. گاهی درتک ايم و گاه در پاتک؛ ولی مثل همان بسیجی که برایت نامه نوشته‌بود، همیشه منتظر بوده و هستیم؛ که

حاجی! یک‌بار به سنگر ما هم سری بزنی. ما این‌همه مدت اینجا بودیم بلکه تو را ببینیم و حضورت را ملموس‌تر از هر ذهنیت روحانی درک کنیم. ولی جمله‌ی آخر‌مان این است؛ که تو حلالمان کن. هر چند خیلی‌ها را چشم به ‌راه گذاشتی. به پاکی خون بسیجیان شهیدت، عرق جبین و اشک و دردهای آخر‌الزمانی ما را با درایت مهربانانه‌ی خودت، به ناله‌های کمیل بچه‌های حسینـیه‌ی دو کـوهــه و مبارزه‌ی خالصانه‌ی بچه‌های پشت خاک‌ریز خط مقدم پیوند بزن و پرچم فرماندهی‌ات را بر سر ما نیز بگستران
12/7/ پاسخ گويي
ميرزا بنويس

قصه های شب چله

2005-05-08T08:49:00.000-07:00

و این سفری بود و هجرتی از خود به خود. خدایا دلم جا مانده‌است. همیشه از خداوند رازقی تشکر کرده‌ایم که خانی(خوانی) برای ما گسترد و زمینی که در آن ریحان احساسمان را در مزرعه‌ی وجودمان زارع باشیم. او که همیشه برای ما رحیمی را آموخت. ایرانی را که در آن زندگی می‌کنیم راهوارش عباسی است و در دلش عاشوراست. این‌ها را آزاد از هر نظری، متفکرانه می‌گویم: که خدایا! مرا در صدری قرار ده که منصور راهی باشیم که برای آن رنجبر بوده‌ایم.ـ
خدایا! چگونه سبحانی را بر زبان آورم که به حق زهرا، قادر به بیان آن نیستم. همه‌ی ما در سرایی که قدم گذاشتیم، هدایتی را مشهود بودیم که اسماعیلی خود، چراغ دلش نوریان نوریان بود و خود بدون آنکه یعقوب پدر از او بخواهد، مشتاق دیدار یار بود و سر به تیغ می‌سپرد.. خدایا شعر نمی‌گویم و شاعر نیستم، اما (شاعر خواهم‌شد و از تبسم زخمی‌ات دیوانی خواهم‌ساخت.)ـ

خديجه قره‌آغاجی) مقام اول فراخوان مقاله اردوی جنوب در مراسم افتتاحيه سال 82)

یکی از هزاران

2005-05-08T07:05:00.000-07:00

شهید حسین خرازی
فرمانده‌ی لشکر بود. اما همیشه با بچه‌های بسیجی در خط مقدم، پابه‌پای آنها می‌جنگید
ما همیشه نگرانش بودیم و هر چه به او می‌گفتیم : (آخر جای فرمانده‌ی لشکر که اینجاست)، گوش نمی‌کرد

یک روز چند نفری محکم گرفتیمش و به زور بردیم ترک موتور سوارش کردیم و فریاد زدیم: یالله راه بیفت
موتور مثل برق راه افتاد، اما چند قدم آن طرف‌تر، حاجی خودش را پرت کرد پایین و دوید طرف ما،

همه از ترس پا گذاشتیم به فرار

بوی خاک

2005-05-08T03:48:00.000-07:00

بلد کاروان
ديروقت بود. يكي از ماشين‌هاي سواري كه دو تا راننده هم داشت، مي‌خواست برگردد محل اسكان برادران. راننده‌ها گفتند: ما خسته‌ايم ولي محل اسكان برادران را نمي‌شناسيم. تو مي‌شناسي ما را ببر.
گفتم: من درست نمي‌شناسم. حالا صبر كنيد،...
- بابا اذيت نكن. ما فردا هم بايد رانندگي كنيم. خسته و كوفته كه نمي‌توانيم
با كلي اصرار و اجبار مرا سوار كردند. يك قدري – حدود ده دقيقه – رفتيم. من شك كردم. گفتم نگه‌دار بپرسم. پياده شدم. از يك پيرمردي پرسيدم. گفت: بابا! كلاً مسير را اشتباه آمده‌اي. از همين راه كه آمده‌اي برگرد. آنجا كه پيچيدي دست چپ، بايد مي‌پيچيدي دست راست
حالا مانده‌ام كه خدايا چه طوري به اينها بگويم اشتباه آمده‌ايم. اگر بفهمند شروع مي‌كنند به غر زدن. اردو كه سهل است تا چند ماه در دانشگاه هم اين ماجرا را تعريف مي‌كنند. يك طوري كه خيلي معلوم نباشد از خيابان‌هاي اطراف آدرس دادم و بالاخره افتاديم آن‌طرف بلوار و حالا داشتيم همان راه را برمي‌گشتيم
آن كه كنار رانده نشسته بود، به راننده گفت
- اصغر بو گلديغيميز يول دئير؟( اصغر اين همان راهي نيست كه آمده‌ايم)؟
- يوخ بابا! گيج اؤلما. يوخون گلير؛ اوجور فكر ائليسن.( نه بابا گيج بازي در نياور. خوابت مي‌آد اين طوري فكر مي‌كني

خط خوب نشانه ...
خطش خيلي خوب بود. گفتيم بيايد زائر صفا را بنويسد. زائرصفا را شب‌ها تا صبح بايد مي‌نوشتيم و آماده مي‌كرديم. صبح هم مي‌برديم براي تكثير. يك كاروان منتظر زائر‌صفا بود. كارش خيلي خوب بود. طاقتش هم زياد بود. ولي حنايش پيش ما رنگ نداشت
گفت: خيلي خسته‌ام. بروم يك كمي استراحت كنم. بقيه‌اش را بعد از نماز تا كاروان راه بيفتد مي‌نويسم
راست مي‌گفت. تمام روز در راه بود. چشم‌هاش هم قرمز شده بود
پيش خودم گفتم: من كه مي‌دانم نمي‌خواهي بخوابي. حنايت پيش من رنگ ندارد. ولي باشه برو. گفتم: آره برو استراحت كن. فردا مي‌نويسي
صبح كه ديدم چشمهايش برقي داشت؛ كه تا بحال نديده‌بودم، هنوز هم نديده‌ام
استراحتش نماز شب بوده
خاطره نگار: مرتضي برادري

حتي با يك خنده
با جنگ و شهدا رابطه‌ي خوبي نداشت. هر وقت تلويزيون مارش جنگ مي‌زد و يا برنامه‌ي روايت فتح را نشان مي‌داد، اعصابش خورد مي‌شد و تلويزين را مي‌بست. با بسيج هم رابطه‌ي چنداني نداشت. براي خودش فلسفه‌هايي داشت. در همه‌چيز عميق بود. يك چيزي را كه مي‌خواست بداند تا ته پي‌گيري مي‌كرد و تا نمي‌فهميد ول‌كن نبود. همه‌ي اين‌ها را به تنهايي و در درون خودش دنبال مي‌كرد. به فلسفه هم خيلي علاقه داشت. با حافظ و مولانا هم رفيق بود
تلويزين را روشن كرد. اَه باز هم روايت فتح، آمد خاموشش كند، يك چيزي تا ته دلش نفوذ كرد. يك خنده. يك خنده‌ي آبي. به رنگ آبي خيلي علاقه داشت، و خنده‌ي او هم آبي بود. نشست پاي تلويزيون. ويژه برنامه‌ي شهادت شهيد آويني بود. از همانجا عاشق شد. عاشق كسي كه اصلاً نمي‌شناخت. تا به حال از تمام برنامه‌هايي كه زير دست او تدوين مي‌شد و با صداي او پخش مي‌شد، متنفر بود. ولي حالا رابطه‌ي عجيبي بينشان برقرار شده‌بود. فهميد كه در فكه شهيد شده‌است. روز شماري مي‌كرد براي ديدار فكه. با قافله‌ي اردوي جنوب همراه شد. فكه را دريافت و با او پيمان بست. كسي كه فردي غير قابل نفوذ بود، اكنون چنان جذبه‌اي داشت كه كسي از صحبت‌هايش سير نمي‌شد. بعد از جنوب هم آمد بسيج و شد از علمداران فرهنگي بسيج. درسته، شهدا هميشه با ما هستند و همواره دنبال بهانه، كه زمين را به آسمان متصل كنند. حتي شده با يك خنده

كدوم برادر
اردوي جنوب سال 81 تمام شده بود. شب در قم مشغول انجام آخرين كارها بوديم كه متوجه شديم براي بازگشت بچه‌ها به شهرهايشان برنامه ريزي درستي نشده. به هر دري ميزديم انگار فايده نداشت. راننده‌ها هم دبه درآورده بودند. نگراني خودمان براي فردا صبح خيلي كم بود، از سرو صداي اعتراض بچه‌ها هم حسابي كلافه شده بوديم. بخصوص پنچ، شش نفر كه از همان اول حكم سوهان روح را داشتند، حسابي شلوغ كرده بودند. به زور بچه‌ها را فرستاديم داخل حسينيه تا يك فكري بكنيم. از بلا تكليفي نشسته بودم روي پله‌ي جلوي در، كه يك دفعه سروكله‌اش پيدا شد.“ خانم شما قول داديد!“ با ناراحتي گفتم :“كي قول داده؟“
-“خودتون قول داديد.“
-“ من !!“
-“ نمي دونم، بالاخره يكي از همين خواهرا بود.“
- اگر از من شنيدي شرط است. (چاره‌اي جز دست به سر كردنش نداشتم
- يكي از همين برادرها ديروز ازش پرسيدم، گفت مشكلي براي رفتن به خانه نداريم
- كدوم برادر
- همون برادري كه ريش داره، بي سيم داره، شلوار بسيجي هم پوشيده
- خنده‌ام گرفت. گفتم: ” حا لا تا فردا خدا بزرگ است.“
- فردا صبح كه بچه‌ها راهي خانه شدند فهميدم كدوم برادر رو مي‌گفته...

پاورقی

2005-05-08T03:34:00.000-07:00

در جلسه‌ی عرضی توجیهی نشسته‌بودیم. بعد از ساعتی تأخیر در شروع برنامه؛ که البته رسم معمول برنامه‌های اینچنینی است، و اعلام حضور اعضای مجموعه‌ی بسیج دانشجویی دانشگاه تبریز؛ که به همت واحد علمی، به هر نحو ممکن صورت می‌پذیرفت، و همچنین قدری به چپ‌چپ و به راست‌راست به دلیل کمبود جا، بالاخره آقای مردانی- مسئول محترم سازمان- سخنرانی خود را آغاز کردند. خوشبختانه، در همان ابتدا که گفتند دو ساعت‌ونیم در خدمت‌شان هستیم، خیال میرزا‌بنویس راحت شد؛ که در گیر‌و‌دار برنامه‌ریزی‌ها و جلسات اردوی جنوب، فرصت مناسبی برای نوشتن پاورقی دست داده‌است
باری! فکر می‌کردیم بعد از سه پیش‌شماره، هم نشریه‌ی داخلی قالب خودش را پیدا می‌کند، هم کادر اجرایی تکمیل می‌شود؛ و البته مشترکین و مخاطبین تثبیت. برای همین یک‌بار دیگر انتقادات و پیشنهادات را مرور کردیم. قرار شد اسم یک ستون را که تناسب زیادی با مضمونش نداشت عوض کنیم. مطالب بعضی از قسمت‌ها را اصلاح کنیم و...
در همین حال و احوال بودیم که یکدفعه خبر رسید؛ که مدیر مسئول محترم، به علت تغییر رشته، فارغ‌التبریز شده‌اند. سراغ یکی‌دو نفر از بچه‌های دیگر را گرفتیم. گفتند: به دلیل نزدیک شدن ایام آزمون کارشناسی ارشد، ورود ایشان به بسیج اکیداً ممنوع است.
تعطیلات هم که شد بخشی از کارها را انجام دادیم و بقیه‌اش را موکول کردیم به بعد؛ که خودمان خوردیم به تور برف و سرما و بسته شدن جاده‌ها. این شد که برای جور کردن مطالب این شماره بچه‌ها جداً همت به خرج دادند.
عرض دیگری نیست جز آرزوی قبولی خدمت و زیارت شما عزیزان در اردوی زیارتی کربلا‌های ایران
یا علی